یکی از نقدهای اصلی وارد به میر حسین موسوی در هنگامه ورود او به کارزار انتخابات مشی محافظه کارانه و کمرنگ بودن رویکردهای اصلاح طلبانه و انتقادی وی بود. اما گذشت زمان نشان داد که او بر سر مواضع خود محکم است و قرار نیست به این راحتی ها شکایت به نزد خدا ببرد. او در این مدت کارهای بزرگی کرد و در مقام یک اصلاح طلب تمام عیار گوی سبقت را از بقیه سران اصلاحات ربود. با وجود تمام نقدهای وارد به موسوی شجاعت، صریح اللهجه بودن و بی پرده سخن گفتن وی با مردم در مقایسه با کسی چون خاتمی ستودنی است.

احمدی نژاد آسیب های زیادی به کشور وارد کرد و بدون تردید واجد بسیاری از صفات زشت و رذایل اخلاقی بود. کدام یک از آنها در او برجسته تر بود و قابل پذیرش تر؟ این چیزی بود که میرحسین موسوی به بهترین شکل تشخیص داد. او در مناظره های تلویزیونی بر دروغ گفتن رئیس جمهور تاکید کرد و این به سرعت فراگیر شد. آنچنان که حتی خود احمدی نژاد در مناظره ها به تبلیغات گسترده و پخش فیلم هایی بر علیه اش اشاره کرد و تقلای زیادی برای مبرا کردن خودش از دروغگویی داشت. اما فایده نکرد.

گذشت. موسوی رئیس جمهور نشد. اما بی شک خیاط خوبی می شود. او جامه ای دوخت برازنده تن آقای رئیس جمهور. او بعدها گفت که طرح تابلوی دروغ ممنوع در دستان مردم را بسیار پسندیده است. اگر لباس دزدی به تن کسانی چون هاشمی و ناطق بیاید، جامه دروغگویی فیت قد و قواره احمدی نژاد است. موسوی نشان داد هنرمندی باهوش و خوش ذوق است.